Niebezpieczne ciśnienie krwi

Niebezpieczne ciśnienie krwi to ciśnienie zbyt wysokie. Za zbyt wysokie ciśnienie uważa się ciśnienie powyżej 140 mm Hg w przypadku ciśnienia skurczowego i/lub powyżej 90 mm Hg w przypadku ciśnienia rozkurczowego. Ciśnienie musi być podwyższone stale i przewlekle by można było uznać je za nieprawidłowe. Warto widzieć, że osoby starsze mają wyższe ciśnienie niż osoby młodsze. Częstość zachorowania na nadciśnienie rośnie wraz z wiekiem. Jeśli ciśnienie jest zbyt wysokie, serce musi pracować bardziej intensywnie, by utrzymać stały przepływ krwi w organizmie. To sercu szkodzi. Organizm może tolerować podwyższone ciśnienie przez jakiś czas, jednak stopniowo naczynia krwionośne nerek, oczu i mózgu ulegają uszkodzeniu i wzrasta ryzyko ich schorzeń.

Nadciśnienie tętnicze nie powoduje, na ogół uciążliwych objawów. To  ,,cichy zabójca”, bo naraża osoby nieleczone na udar lub atak serca. Nadciśnienie jest tak samo niebezpieczne u osób młodych, jak i starszych. Tętnice ulegają stopniowo uszkodzeniu, a później zablokowaniu lub przerwaniu. Jednak to osoby starsze są bardziej narażone na większe ryzyko, jeśli chodzi o powikłania ze strony układu krążenia typu dusznica bolesna, zawał serca, niewydolność serca, zakrzep zatok żylnych mózgu czy krwotok mózgowy.

Nadciśnienie tętnicze dzieli się na pierwotne, czyli samoistne przypisywane czynnikom genetycznym lub wtórne. Nadciśnienie wtórne to zaledwie 10% przypadków. Może ono powstać np. z powodu choroby nerek, ciąży, chorób wątroby, zaburzeń hormonalnych, zaburzeń układu odpornościowego czy z powodu przyjmowania niektórych leków. Nadciśnienie wtórne, po wyeliminowaniu przyczyny najczęściej ustępuje. Nadciśnienie samoistne musi być leczone.

Mierzenie ciśnienia krwi to proste badanie, a wiele mówi na temat stanu układu krążenia. Powinien mu się poddać każdy, kto ma skłonności genetyczne lub w jego przypadku warunki środowiskowe mogą prowadzić do nadciśnienia.

Czynniki ryzyka

• wiek
• otyłość
• spożywanie dużo soli
• niedobór potasu
• nadużywanie alkoholu
• palenie papierosów
• siedzący tryb życia
• stres

Bezwzględnie  też powinny kontrolować ciśnienie osoby starsze i chore.

Węglowodany

Węglowodany to związki organiczne powszechne w przyrodzie. Występują w świecie zwierząt i roślin. Zbudowane są z tlenu, węgla, wodoru i łatwo rozpuszczają się w wodzie. Węglowodany są jednym ze źródeł energii. Człowiek  może syntetyzować niektóre węglowodany z tłuszczu i białka, ale głównie je spożywa. Węglowodany dostarczane z pożywieniem dzieli się na cukry proste i złożone.

Cukry proste

• Glukoza, czyli cukier gronowy lub trzcinowy występuje w produktach roślinnych np. w sokach. Glukoza znajduje się także w ziemniakach, miodzie, sacharozie, skrobi i celulozie. Glukoza fermentuje pod wpływem drożdży.
• Fruktoza,  czyli cukier owocowy jest znaczni słodsza niż inne węglowodany. Fruktoza używana bywa w przemyśle spożywczym do produkcji np. napojów i deserow. Jest to cukier zdradliwy, bo sprzyja zwiększonemu stężeniu trójglicerydów w krwi.
• Sacharoza to cukier buraczany i trzcinowy. Składa się ona z fruktozy i glukozy.
• Laktoza czyli cukier mleczny składa się z galaktozy i glukozy. Występuje w mleku.
• Cukry złożone
  • Skrobia jest trudno strawna. Produkty ją zawierające muszą być przed spożyciem ugotowane lub upieczone. Dużo skrobi zawierają ziemniaki, zboża, kukurydza.
  • Glikogen występuje w mięśniach i w wątrobie. W organizmie może być syntezowany np. z cukrów prostych lub z kwasów organicznych. Magazynowany jest w wątrobie, mięśniach, mięśniu sercowym, krwi, mózgu.
  • Błonnik pokarmowy składający się między innymi z celulozy i pektyn. Substancje te nie są trawione w przewodzie pokarmowym i z tego powodu nie są przyswajalne. Dużo błonnika zawierają otręby, nasiona strączkowych oraz produkty zbożowe z pełnego przemiału. Błonnik jest bardzo cenny, ponieważ zmniejsza stężenie glukozy i cholesterolu w krwi.
  • Węglowodany są bardzo ważne w organizmie, bo pełnią wiele znaczących dla życia funkcji w tym:
    • są źródłem energii
    • są konieczne do utleniania kwasów tłuszczowych, a ich brak powoduje zakwaszenie organizmu
    • wykorzystywane są do syntezy aminokwasów
    • w połączeniu z białkami i lipidami wykorzystywane są do budowy struktur komórkowych
    • są materiałem zapasowym
    Węglowodany są dostarczane w postaci pożywienia. Są to produkty roślinne. Zawartość węglowodanów w produktach jest zróżnicowana. Bogatym źródłem węglowodanów są ziemniaki, zboża, makarony, kasze, ryż, pieczywo, płatki śniadaniowe, suszone owoce, miod, słodycze.

Choroba wieńcowa serca

Choroba wieńcowa serca to inaczej choroba niedokrwienna. Jej nasilenie uzależnione jest od stopnia zwężenia tętnic w wyniku miażdżycy. Atak serca, czyli zawał mięśnia sercowego następuje w wyniku poważnego uszkodzenia serca z powodu przedłużonego niedoboru tlenu. Atak serca poprzedzony bywa dusznica bolesną.

Dusznica bolesna może wystąpić, gdy serce zmuszone jest do większego wysiłku, a organizm nie jest w stanie zwiększyć dopływu krwi do serca. W takim momencie następuj atak bólu. Atak trwa dłużej niż kilka minut i promieniuje na okoliczne obszary-ramiona, szyję. Diagnozę stawia się na podstawie objawów, bo elektrokardiogram wykonany w momencie, gdy chory nie cierpi na atak dusznicy, może dać wyniki w normie. Tylko badanie w czasie ataku wykaże zmiany. Nie istnieją badania laboratoryjne służące diagnozowaniu tego schorzenia. Istnieją natomiast badania mogące potwierdzić rozpoznanie.

Istnieje kilka rodzai dusznicy bolesnej.

• Dusznica bolesna wysiłkowa spowodowana jest nadmierną aktywnością fizyczną oraz niedostatecznym zaopatrzeniem serca w tlen. Może być chwilowa np. w czasie ćwiczeń fizycznych.
• Dusznica bolesna spoczynkowa daje ataki o zróżnicowanym czasie. Mogą one być podobne do zawału serca.
• Dusznica bolesna stabilna, czyli przewlekła charakteryzuje się bólem, pieczeniem lub uciskiem w klatce piersiowej. Związana jest z wysiłkiem fizycznym.
• Dusznica bolesna niestabilna to częste ataki choroby niezwiązane z wysiłkiem fizycznym. Objawy są bardzo różne. Czasem przypominają niestrawność, bo ból promienieje na okolice brzucha. Ten rodzaj dusznicy jest groźny.
• Dusznicę bolesną można leczyć. Najskuteczniejsze są:
  • Nitrogliceryna, czyli lek powodujący rozszerzenie tętnic.
  • Blokery kanałów wapniowych. Leki te hamują napływanie wapnia do komórek, co powoduje  rozszerzenie tętnic wieńcowych oraz sprawia, że serce kurczy się nieco słabiej. Spada wtedy zapotrzebowanie na tlen.
  • Beta-blokery, czyli leki blokujące receptory beta układu współczulnego. W wyniku tego spada ciśnienie krwi i zwalnia akcja serca.
  • Zabieg chirurgiczny jest pomocny, gdy leki nie skutkują.
  • Choroba niedokrwienna serca daje różne objawy. Czasem występuje atak dusznicy bolesnej, a czasem ostry zawał mięśnia sercowego.
    Objawy ataku serca to ból lub ucisk w klatce piersiowej, ból ramion, lewej ręki lub szyi, pocenie się, omdlenie, mdłości, lęk i dyskomfort. Niekiedy odczuwany jest też ból pleców i rąk, jak również szczęki i żołądka. Atak serca jest niebezpieczny i może doprowadzić do śmierci. Groźna jest arytmia, migotanie komór, a także uszkodzenie serca, wstrząs i tak zwany blok serca. Blok serca to zagrożenie, któremu można przeciwdziałać, wszczepiając rozrusznik serca.

Leczenie choroby Parkinsona

Choroba Parkinsona to nie jedna choroba, a grupa schorzeń o zróżnicowanych przyczynach z tym że wszystkie charakteryzują się drżeniem, upośledzeniem koordynacji ruchowej oraz spowolnieniem ruchów. Niektóre z tych chorób mają zupełnie odrębne nazwy. Choroba Parkinsona jest wśród nich najczęściej spotykana. Przyczyna choroby nie jest do końca znana.

Wydaje się, że jest to choroba o podłożu genetycznym. Związana jest z degradacją obszaru mózgu, zwanego układem pozapiramidowym. Obszar ten odpowiada za  kontrolę i koordynację ruchową oraz za napięcie mięśni. Choroba została po raz pierwszy opisana w 1817 roku. W roku 1960 stwierdzono, że jest ona spowodowana brakiem dopaminy.

Choroba Parkinsona dotyka najczęściej ludzi po 40-50 roku życia. Największa zapadalność przypada na 60-80 rok życia. Można jednak zapaść na chorobę już po dwudziestce. Choroba dotyka zarówno kobiety , jak i mężczyzn. Choroba na ogół nie ma wpływu na sprawność intelektualną. Z tego powodu powoduje frustrację, bo ciało nie reaguje na polecenia wydawane przez mózg.

Grupa schorzeń dająca podobne objawy do pierwotnej choroby Parkinsona to np.

• guzy mózgu
• stan po urazach czaszki
• parkinsonizm spowodowany podawaniem leków np. uspokajających
• parkinsonizm spowodowany działaniem toksyn np. zatrucie tlenkiem węgla
• parkinsonizm towarzyszący innym chorobom neurologicznym np. choroba Wilsona, choroba Alzheimera, encefalopatia pourazowa
• Choroba Parkinsona to cztery objawy podstawowe:
  • drżenie w spoczynku
  • spowolnienie ruchów
  • sztywnienie i brak czucia przy wysuwaniu do przodu ramion, szyi, nóg
  • utrata odruchów postawy, czyli zła postawa, problemy z zachowaniem równowagi przy chodzeniu, brak równowagi i upadki
  Chorobie mogą również towarzyszyć inne symptomy:
  • zmęczenie i złe samopoczucie
  • trudności ze wstawaniem z pozycji siedzącej
  • zaburzenia koncentracji podczas myślenia, czy mówienia
  • złość lub smutek bez powodu
  • depresja
  • trudności z mówieniem
  • zmiany emocjonalne typu poczucie zagrożenia
  • spowolnienie myślenia i utrata pamięci
  • zmiany skórne
  • zaburzenia snu
  • trudności z połykaniem i żuciem
  • problemy z układem moczowym
  • zaparcia
  • Zdiagnozowanie we wczesnym okresie może nie być łatwe. Jest szczególnie trudne, gdy występuje drżenie, a nie towarzyszą mu inne objawy. Nie istnieją określone badania, ale pewne badania mogą być pomocnicze w ustalaniu diagnozy. Są to:
    • badanie przez neurologa
    • rezonans magnetyczny
    • tomografia komputerowa
    •  próbna kuracja przy pomocy lewodopy
    Leczenie choroby Parkinsona nie jest proste. Na ogół stosuje się leczenie farmakologiczne, a czasem chirurgiczne. Z leków dość skuteczna w łagodzeniu objawów są lewodopa i karbidopa, a także leki przeciwcholinergiczne i inhibitory MAO.
  • Leczenie choroby Parkinsona to nie tylko leki syntetyczne, ale i terapie naturalne i środki domowe. Nie mogą one jednak zastąpić kuracji przepisanej przez lekarza. Można zdecydować się np. na:
    • korzeń łopianu, korzeń imbiru, ponieważ pomagają one oczyścić wątrobę z substancji toksycznych
    • chili,  krwawnik pospolity stymulują pracę grasicy i układu limfatycznego
    • głóg jednoszyjkowy, lukrecja, koniczyna czerwona oczyszczają krew i wątrobę
    • pluskwica groniasta, kocimiętka, palczatka cytrynowa, męczennica i waleriana mają właściwości uspokajające i działają kojąco na układ nerwowy
    • miłorząb japoński poprawia pracę mózgu i pomaga odzyskać pamięć

Leczo

Leczo z kiełbasą, pieczarkami i papryką robi się bardzo szybko. To doskonałe danie, pełne warzyw. Potrawa jest dziecinnie prosta w przygotowaniu i do tego tania. Potrzebne produkty kupisz w każdym, nawet prowincjonalnym sklepie. Nie jest tucząca. Jeśli chcesz ją jeszcze odchudzić, możesz użyć mniej kiełbasy albo wybrać wędlinę drobiową. Możesz też zrezygnować z oleju do smażenia i podpiec wszystko na patelni np. teflonowej.

Leczo z kiełbasą, pieczarkami i papryką możesz zjeść z pieczywem albo z ziemniakami. Smakuje również z ryżem w tym z ryżem brązowym. Podaj je na obiad lub w porze kolacji. Jeśli wszystkiego na raz nie zjesz, możesz odgrzać następnego dnia, a smaku nie straci.

Leczo z kiełbasą, pieczarkami i papryką

• 40 dg pieczarek
• 20 dg wędliny
• 2 cebule
• 4 pomidory
• 3 papryki czerwone
• kostka rosołowa
• olej do smażenia (niekoniecznie)
• pieprz
• papryka słodka
• papryka ostra
• sól
• koncentrat pomidorowy
• mąka (niekoniecznie)
• Przygotowanie
  Pieczarki należy obrać i pokroić, dodać pomidory bez skórki, paprykę i przyprawy, zalać małą ilością wody i dusić pod przykryciem na wolnym ogniu, nie zapominając o częstym mieszaniu. Wędlinę i cebulę należy pokroić drobno i podsmażyć na leju lub na patelni teflonowej. Gdy gotowe dołożyć do papryki i pomidorów. Dodać też kostkę rosołową i koncentrat pomidorowy. Dusić jeszcze około 20 minut. Na koniec spróbować, ewentualnie jeszcze doprawić. Jeśli lubisz zawiesiste potrawy, możesz zaprawić mąką rozmieszaną w odrobinie wody.

Tai chi

Gimnastyka tai-chi to doskonałe ćwiczenia przynoszące bardzo dużo korzyści. Ćwiczenia pochodzą z Chin i są podobnie jak akupunktura jedną z szeroko stosowanych technik chińskiej medycyny. Według tradycyjnej medycyny chińskiej choroby powstają, wtedy gdy dochodzi do zablokowania przepływu energii przez tak zwane meridiany ciała. Meridiany to kanały energetyczne biegnące przez ciało i łączące poszczególne narządy. Zablokowanie odcinka meridiany powoduje chorobę części cała lub narządu, który znajduje się w jej obszarze. Tai-chi poprzez łagodne ruchy stymulują meridiany, odblokowują je i sprawiają, że energia płynie swobodnie. Działają podobnie jak akupunktura. Ćwiczenia polegają na naśladowaniu ruchu zwierząt, co sugerują nazwy szczególnych pozycji. Ćwiczenia wykonywane regularnie przynoszą wiele korzyści, bo wpływają na wszystkie układy funkcjonujące w organizmie.

Gimnastyka tai-chi korzyści:

• Poprawia funkcjonowanie narządów i układów.
• Zwiększa ruchliwość stawów i grup mięśni.
• Uczy koncentrowania uwagi, co ma dobry wpływ na centralny układ nerwowy.
• Zwiększa równowagę i spokój ducha, co pomaga stawić czoło codziennym problemom.
• Zapobiega bólom krzyża i innym dolegliwościom kręgosłupa.Poprawia samopoczucie, dzięki gromadzeniu energii, która zwykle ulega rozproszeniu i zmarnowaniu.
• Ma dobry wpływ na funkcjonowanie gruczołów wewnętrznych.
• Zwiększa wydolność oddechową oraz zwiększa udział mięśni brzucha w procesie oddychania, co ma dobry wpływ na narządy wewnętrzne.
• Uspokaja rytm serca, nadaje mu regularność, poprawia krążenie i ciśnienie krwi, co ma dobry wpływ na schorzenia serca i inne przewlekłe choroby.
• Gimnastyka tai-chi, może być wykonywana w każdym wieku w tym przez osoby starsze. Jest to bardzo dobra metoda, by osiągnąć równowagę i dobrą kondycję. Aby wykorzystać w pełni zalety tej metody, trzeba skoncentrować się na tym, co pokazuje nauczyciel. Tai chi wymaga cierpliwości, wytrwałości i dyscypliny.

Joga dla starszych

Joga dla starszych i dla młodszych przynosi bardzo dużo korzyści. Są to wspaniałe ćwiczenia znane w Indiach już od kilku tysięcy lat.  Tradycja była kiedyś przekazywana ustnie przez mistrzów kolejnym uczniom. To także system filozoficzny. Jogę określa się mianem filozofii praktycznej, która wpływa pozytywnie na jakość życia. Ćwiczyć można w każdym wieku, bo ćwiczenia jogi mają różny stopień trudności.

W ćwiczeniach ważny jest oddech. Asanom, czyli pozycjom towarzyszy niezwykle złożony system metod oddychania. Kontrolowany oddech jest bardzo istotny, co potwierdziły  również najnowsze eksperymenty naukowe. Sesja jogi to na ogół szereg pozycji i ruchów relaksacyjnych oraz kilkuminutowa medytacja. Każda pozycja polepsza krążenie innej części ciała i poprawia kondycje mięśni oraz narządów wewnętrznych.

Joga dla starszych to wiele korzyści w tym między innymi

• Rozluźnienie mięśni oraz ich ujędrnienie czego efektem bywa, zanik ich skurczy i sztywności.
• Większa świadomość własnego ciała i pobudzenie zmysłów, ponieważ umysł skupia się na oddychaniu i odczuwaniu.
• Pojawiające się uczucie harmonii i związku pomiędzy  ciałem, a skoncentrowanym umysłem.
• Skupienie się na tym, co dzieje się tu i teraz a nie na problemach.
• Oczyszczenie ciała przez eliminacje toksyn wytwarzanych podczas metabolizmu.
• Uspokojenie oddechu i dostarczenie ciału większej ilości tlenu.
• Rozluźnienie naczyń krwionośnych i poprawa krążenia.
• Joga to prawdziwe dobrodziejstwo dla ciała i dla ducha. Może  stać się narzędziem do walki ze stresem, depresją i stanami lękowymi. Ćwiczyć należy w skupieniu, w wygodnym ubraniu i najlepiej na macie lub zwiniętym kocu. Jeśli ćwiczy się w grupie, nie należy z nikim rywalizować. Warto nastawić się na spokój i nabywanie coraz większej sprawności we własnym tempie.